Er wordt mij wel vaker gevraagd waar de naam van mijn bedrijf nou eigenlijk vandaan komt, wat het betekent. Eigenlijk is het een heel dubbel verhaal om het maar zo te omschrijven. Het is voor praktische en poëtische redenen verzonnen, het betekent niets maar toch heel veel voor mij en het begon allemaal bij de shirtjes. Ik reed naar huis met mijn partner Marco nadat wij contact hadden gelegd met Bee-visible, onze leverancier voor de shirts en het bedrijf dat ik wou startend moest een naam hebben. Omdat iedereen, ook in Nederland vaak leek te kiezen voor een Engelse naam vond ik dat een beetje te afgezaagd en ik dacht aan de iconische bedrijven waarvan enkele ook buitenlandse namen en hoe ze simpel maar herkenbaar waren. Dus om dicht bij mijzelf en mijn oorsprong te blijven vond ik het belangrijk om een Nederlandse naam te kiezen. Maar natuurlijk niet alles is even makkelijk uit te spreken als je onze taal niet al spreekt dus de G is natuurlijk uitgesloten mits ik daar niet een hele grap omheen wou maken.
Dus om te beginnen zijn taal en de uitspraak een hele belangrijke en bewuste keuze geweest bij het verzinnen van de bedrijfsnaam. Het is nog steeds mijn droom om het bedrijf flink te laten groeien. Ik geloof ook heel sterk in een gezonde gemeenschap. Als ik om mij heen kijk mis ik dat erg in de huidige samenleving. We neigen zo langs elkaar te leven en er is steeds minder geduld en veel mensen lijken elkaar allemaal niet veel meer te gunnen. Nu kwam ik er pas later achter hoe belangrijk elkaar iets gunnen in het bedrijfsleven is. Een opdrachtgeven van mij vroeg ook naar mijn naam en of het misschien refereert naar een moreelkompas. Dit zette mij aan het denken en ik denk dat een moreel kompas juist heel erg belangrijk is voor het Verloren Kompas, mijn missie is dan ook om juist een goede, bewuste en eerlijke beweging te zijn. Daarbij staan gemeenschap, milieu en eerlijke handel centraal. Ik ben daarom altijd opzoek naar nieuwe leveranciers, partners en klanten die deze visie delen.
Maar waarom dan dat verloren kompas? Dat ligt dan weer heel dicht bij mij. Toen ik jonger was ben ik van Nederland naar Portugal verhuist en vervolgens op mijn 18e nog enkele jaren naar Brussel voordat ik terugkwam naar mijn wortels, naar Nederland. Ik ben op mijn 32e dit bedrijf begonnen, terwijl ik altijd heb gezworen dat ik nooit ZZP-er zou worden omdat mijn vader dat ook altijd is geweest en ik zag hoeveel tijd en energie erin zat. Hoe hard je moest werken. Maar na voor verschillende bedrijven te hebben gewerkt, merkte ik al snel dat het iets is dat in je bloed zit. Ook na een lange dag kwam ik thuis om mijn collega’s te bellen of appen met meer ideeën waarna ik nog een uur op de bank verder kon praten. Als ik mensen tegenkwam waarvan ik dacht dat wij elkaar konden helpen, probeerde ik deze contacten te koesteren en onthouden. En zeker nadat mijn vriendin mij in weekenden begon in te zetten als entertainer en de uren en de zelfstandigheid mij eigenlijk wel lagen, was ik eindelijk om. Al die tijd was ik al ondernemer zonder het bedrijf. Ik ben vaak de weg kwijt geweest - soms letterlijk maar vaak ook figuurlijk. Dat ik daarom dingen tegenkwam die mij verraste en betoverden. Dus ondanks dat het negatief klinkt is in dit geval iets kwijt zijn juist bevrijdend buiten de kaders. En ook daar hou ik van om een nieuw perspectief te verzinnen, vinden of creëren.
Het kompas is natuurlijk een wegwijzer maar als je niet weet dat je de verkeerde kant op wordt gestuurd, brengt hij jou alleen maar verder weg van jouw bestemming. Het is een prachtig natuurkundige uitvinding, zo magisch in zijn simpliciteit, het is ook de reden dat Einstein gefascineerd werd door het vak natuurkunde wat immers de basis is van het bestaan. Toen ik klein was, had mijn vader ook een kompas op zijn werkkamer liggen waar ik graag mee speelde. Ik gebruikte het om de sterren te kunnen opsporen en om kaarten te lezen en precies te weten waar op aarde ik mij bevond ten opzichte van al het andere. Over dit apparaat kan ik korte en lange verhalen vertellen. Het is de beste vriend van een reiziger en iedereen lijkt vandaag de dag op zoek te zijn naar zichzelf op de verste plekken van de wereld, terwijl ik denk dat als je er nooit bent geweest, hoe kun je jezelf daar dan weer terugvinden als je jezelf daar ook nooit bent kwijtgeraakt? Heel flauw grapje, ook die humor heb ik van mijn vader. Het kompas, het ondernemerschap en de humor dat zijn allemaal delen van de rode draad die mijn vader is voor mij.
Maar daarom zei ik aan het begin al: het is een heel dubbel verhaal, er zit zoveel achter een naam die werkelijk niks betekend en die voor mijzelf klinkt als iets mystieks, waardoor het mij juist helpt mijn pad te vinden in het bedrijfsleven. Het is voor mij gewoon het gevoel dat je niet verdwaald kunt zijn als er geen zorgen zijn over waar je anders zou willen zijn. Het is enkel hoe je het bekijkt.
Reactie plaatsen
Reacties